Kazimierz Szewczyk obdarza nas obszernym kompendium, które na dłuższy czas stanie się nieodzowną pozycją w biblioteczce polskich czytelników, którzy – czy to ze względów zawodowych, czy po prostu życiowych – są zainteresowani tą tematyką; jest to praca, którą każdy powinien nie tylko raz gruntownie przeczytać, ale faktycznie stale mieć pod ręką.

O bogactwie tematycznym książki Kazimierza Szewczyka i jej szczególnej wartości dla polskiego czytelnika stanowi i to, w jaki sposób autor łączy w niej perspektywę globalną z optyką lokalną, z jednej strony obszernie przedstawiając bioetyczne spory toczące się w świecie, a z drugiej strony opisując równie dokładnie i szczegółowo ich reperkusje w naszych rodzimych realiach.

Prof. Włodzimierz Galewicz, Prezes Polskiego Towarzystwa Bioetycznego

***

Oddana w ręce czytelników pozycja jest rozwinięciem uprawianej przez autora bioetyki, definiowanej przez niego jako „etyka systemów opieki zdrowotnej w społeczeństwach demokratycznych”. Priorytetem staje się dla autora podstawowa znajomość podstaw bioetyki oraz wykorzystanie tej wiedzy w obszarze szeroko rozumianej medycyny. Profesor Szewczyk nie rezygnuje jednak z przedstawienia nowych możliwości bioetyki, która dostosowując się do współczesnych tendencji i oczekiwań przyjmuje charakter dyskursu społecznego.

Tak rozumiana bioetyka, pomimo, że nie posiada podstaw aksjologicznych, ma wpływ na kształtowanie dyrektyw bioetycznych oraz przepisów prawnych regulujących wiele obszarów życia prywatnego członków demokratycznych społeczeństw. Wzrost zagrożeń związanych z postępem naukowo-technicznym oraz rozszerzenie zakresu analizowanej problematyki moralnej związanej z medycyną dały początek próbom znalezienia złotego środka w uprawianiu bioetyki poprzez oddanie etycznej oceny wyspecjalizowanym Komisjom Bioetycznym. Pojęcie konsensusu w bioetyce pojawiające się przy tej okazji rodzi obawy utraty niezależności na rzecz przekształcenia jej w narzędzie polityczne służące podporządkowaniu etyki prawu stanowionemu.

Podejmowane próby zneutralizowania dominacji zmedykalizowanego świata poprzez namysł etyczny prowadzą autora do stworzenia bioetyki kulturowej. Wątek ten pozostaje obecny przy omawianiu przez niego problemów szczegółowych z którymi spotyka się ówczesna bioetyka. Zaakcentowanie przez prof. Szewczyka w podręczniku Bioetyki specyfiki refleksji etycznej dotyczącej funkcjonowania systemu opieki zdrowotnej i roli osoby – pacjenta jest zabiegiem pożądanym, ponieważ konfrontuje filozoficzne oraz etyczno-prawne podstawy z praktyką medyczną.

Karolina Smoderek, UKSW